8. Εφιαλτικό εκπαιδευτικό μοντέλο

Σχολεία που μπορεί να μοιάζουν ελκυστικά θα βγάζουν όμως αμόρφωτα παιδιά, υποσχέσεις για χρηματοδότηση και για δωρεάν Παιδεία που στην πράξη αυτοαναιρούνται, «θεοποίηση» των νέων τεχνολογιών και κάθε λογής «χρηστικών» δεξιοτήτων σε βάρος της μόρφωσης και ...οικονομικά ταξίματα στους εκπαιδευτικούς, προκειμένου να εφαρμόσουν αυτό το εφιαλτικό εκπαιδευτικό μοντέλο. Αυτά περιλαμβάνει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, που ξαναπαρουσίασαν προχτές τα αρμόδια στελέχη του.

«Αντικαθιστούμε το ασφυκτικό αναλυτικό πρόγραμμα με ένα εθνικό πλαίσιο προγράμματος, που θα ανοίγει τα περιθώρια για δημιουργία και πρωτοβουλίες σε κάθε σχολείο», λέει το ΠΑΣΟΚ. Αυτά τα «εύηχα» σημαίνουν ότι καταργείται η όποια ισοτιμία υπήρχε μέχρι σήμερα με το ενιαίο αναλυτικό πρόγραμμα και κάθε σχολείο διδάσκει διαφορετικά πράγματα. Να μην έχει κανείς την αυταπάτη ότι αυτή η διαφοροποίηση των σχολείων δε θα είναι μια καθαρά ταξική διαφοροποίηση. «Μετατοπίζουμε την έμφαση της μάθησης από (...) ένα βιβλίο στην (...) οικοδόμηση της γνώσης από τον ίδιο το μαθητή, από διαφορετικές πηγές μάθησης». Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί σήμερα να ισχυριστεί ότι η μόρφωση δεν κατακτιέται με κόπο ή ότι το βιβλίο χάνει τη μορφωτική του αξία; Πώς θα οικοδομεί μόνος του γνώση ο μαθητής των 10, 15 και 16 χρόνων και ποια γνώση θα είναι αυτή;

Ανοιχτό σχολείο σε στενή συνεργασία με γονείς και τοπική κοινωνία (...) με ευελιξία, λόγο και ευθύνη στη διαχείριση πόρων», δηλαδή, ένα σχολείο - τοπική επιχείρηση. «Ως το τέλος της τετραετίας, το ολοήμερο σχολείο θα είναι βασικός τύπος σχολείου σε όλες τις βαθμίδες», λέει το ΠΑΣΟΚ και εμείς συμπληρώνουμε, γιατί οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και, γενικότερα, τα ωράρια - λάστιχο θα είναι ο κανόνας για όλους τους γονείς!

Εθνικό Απολυτήριο το οποίο δίνεται μετά από γενικές και αντικειμενικές εξετάσεις σε επιλεγμένο αριθμό μαθημάτων». Δηλαδή, στο όνομα της αποσύνδεσης του Λυκείου από τις πανελλαδικές εξετάσεις, το ΠΑΣΟΚ προτείνει ένα σύστημα, όπου οι εξετάσεις θα γίνονται για το «αν» θα πάρει κανείς απολυτήριο λυκείου. «Οι νέοι που παίρνουν Εθνικό Απολυτήριο θα έχουν εγγυημένο ποσό στο όνομά τους από το κράτος (...) το ποσό αυτό θα κατευθύνεται στο δημόσιο ίδρυμα που θα τους δέχεται». Αυτό σημαίνει δίδακτρα στα ΑΕΙ, που αρχικά θα τα πληρώνει το κράτος και, φυσικά, στη συνέχεια ...το πορτοφόλι της λαϊκής οικογένειας. «Ο υποψήφιος θα εισάγεται στη σχολή ή στο πανεπιστήμιο, όχι στο Τμήμα, δίνοντάς του έτσι μεγαλύτερο εύρος επιλογών». Δηλαδή, ο φοιτητής θα διαλέγει μαθήματα από δω κι από κει σα να ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ.

Η χώρα μας να γίνει διεθνές κέντρο εκπαίδευσης, έρευνας και καινοτομίας», δηλαδή, να προσελκύει σπουδαστές από άλλες χώρες. Αυτό, όμως, σε τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι η εκπαίδευση που θα παρέχεται στα Ελληνόπουλα θα είναι πραγματικά υψηλού επιπέδου. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι, π.χ., οι ΗΠΑ είναι από τις πρώτες χώρες στον κατάλογο υποδοχής αλλοδαπών φοιτητών, αλλά οι αναλφάβητοι στη χώρα αριθμούν αρκετά εκατομμύρια...

9.Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα: Αυτά που δεν μας είπανε

Του Λύτρα Χρήστου

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες όπως άλλωστε και όλοι αγώνες κατά την αρχαιότητα ήταν εκδηλώσεις στενά συνδεδεμένες με τη θρησκευτική λατρεία των αρχαίων Ελλήνων, με αγροτικές γιορτές που απέβλεπαν στην ευφορία της γης, καθώς και με τη λατρεία των νεκρών.
Οι κυριότεροι αγώνες ήταν "στεφανίται", είχαν δηλαδή για έπαθλο ένα στεφάνι. Όμως υπήρχαν κι άλλα κίνητρα πολύ πιο ισχυρά απ' το ταπεινό στεφάνι. Οι Ολυμπιονίκες απολάμβαναν απαλλαγή απ' τους φόρους, δωρεάν σίτηση και διάφορες τιμές. Στη Σπάρτη ο νικητής είχε το δικαίωμα να πολεμά δίπλα στο βασιλιά, ενώ σε πολλές πόλεις λατρευόταν σαν ήρωας μετά το θάνατό του.
Με το πέρασμα του χρόνου ο θρησκευτικο-λατρευτικός χαρακτήρας των αγώνων μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και μετατρέπονται σε καθαρά αθλητικές εκδηλώσεις. Ο ανταγωνισμός γίνεται το βασικό συστατικό τους συμπαρασέρνοντας στη φθορά και τα ιδανικά του "ευ αγωνίζεσθαι".
Η έρευνα και η μελέτη των αρχαίων συγγραφέων ρίχνει φως στα παρασκήνια των αγώνων και αποδεικνύει ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήταν έτσι όπως τους φανταζόμαστε, σαν κατι το ιδεατό και ατσαλάκωτο όπου οι νέοι επιδίδονταν στην ευγενή άμιλλα έχοντας αναπτύξει αρμονικά το σώμα και το πνεύμα αλλά "πεδίον δόξης λαμπρόν" σε δωροδοκίες αθλητών, χρηματισμό αξιωματούχων, παράνομες πολιτογραφήσεις αθλητών, εμπλοκή πολιτικών προσώπων, νίκες χωρίς συμμετοχή, πράξεις βίας. Ακόμα και το ποιος θα οργάνωνε τους αγώνες και θα εκμεταλλευόταν τα ωφελήματά τους μετέτρεψε το ιερό της Ολυμπίας σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων. Αυτά προκάλεσαν τις φωνές διαμαρτυρίας εκ μέρους των διανοούμενων της εποχής.
Πιο συγκεκριμένα. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, το 364 π.Χ. η αντιδικία μεταξύ της Ήλιδος και της Αρκαδίας για το ποια πόλη θα οργάνωνε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είχε σαν αποτέλεσμα την εισβολή των Ηλείων στον ιερό χώρο της Ολυμπίας και τη διεξαγωγή φονικής μάχης μπροστά στα έντρομα μάτια των θεατών.
Αρκετοί αθλητές για να κερδίσουν χρήματα παραχωρούσαν σε άλλες πόλεις την εκπροσώπηση της νίκης τους π.χ. ο Σωτιάδης από την Κρήτη αγωνίστηκε και νίκησε στο δόλιχο δρόμο. Στους επόμενους Ολυμπιακούς αγωνίζεται ως Εφέσιος και τερματίζει πρώτος. Κατά τους 178ους Ολυμπιακούς ένας Ρόδιος αθλητής συλλαμβάνεται να δωροδοκεί άλλον Ρόδιο αθλητή.
Oι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται ότι κατείχαν τα μυστικά του ντοπαρίσματος. Χρησιμοποιούσαν ένα παρασκεύασμα από κρασί και στρυχνίνη για την αύξηση της απόδοσής τους. Έτρωγαν κοκόρια που είχαν νικήσει σε αγώνες, σε μια προσπάθεια να επωφεληθούν από την άφθονη τεστοστερόνη του νικητή κόκορα. Ο Πλίνιος ο νεότερος αναφέρει ότι οι δρομείς έπιναν αφέψημα ενός φυτού για να αυξήσουν την επίδοσή τους. Να σημειώσουμε ότι φυτά όπως η εφέδρα ήταν γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων για τις διεγερτικές τους ιδιότητες. Η ουσία εφεδρίνη που περιέχεται στην εφέδρα είναι μέχρι σήμερα απαγορευμένη. Ο Φιλόστρατος μας πληροφορεί στο έργο του "Περί γυμναστικής" ότι κάποιοι αθλητές έτρωγαν ένα ειδικό ψωμί καρυκευμένο με χυμό του βοτάνου μήκων η υπνοφόρος, απ' το οποίο παράγεται το όπιο.
Ο Αριστοτέλης ισχυριζόταν ότι οι μυς αυξάνονται και οι αποδόσεις βελτιώνονται με διάφορους αθέμιτους τρόπους και περιγράφει την παραμόρφωση του προσώπου των αθλητών, που μοιάζουν καθώς έλεγε με ζώα, λόγω της ειδικής δίαιτας στην οποία υποβάλλονταν. Ήταν γνωστό ότι οι αθλητές ορισμένων αθλημάτων, όπως της πάλης, καταβρόχθιζαν μεγάλες ποσότητες κρέατος για να αυξήσουν τη μυϊκή τους μάζα και υποβάλλονταν σε πολύωρες εξαντλητικές προπονήσεις. Ο Αριστοτέλης επέκρινε αυτό τον τρόπο ζωής, γιατί ξέφευγε από το ιδανικό της εποχής του το "μέτρον άριστον" και προέτρεπε τους νέους να συνδυάζουν τη σωματική άσκηση με την πνευματική. Ο Ευριπίδης ήταν το ίδιο επικριτικός λέγοντας ότι "από τα μύρια δεινά στην πόλη δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το γένος των αθλητών. Δεν γνωρίζουν ούτε μπορούν να ζουν σωστά". Ο Γαληνός, ξακουστός γιατρός της αρχαιότητας, έλεγε ότι ο πρωταθλητισμός είναι άσκηση νόσου και όχι υγείας.
Αυτά λοιπόν με αφορμή την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στην Κίνα καθώς θα ανασυρθούν και θα επιστρατευτούν μια σειρά ιδεολογήματα και μύθοι με στόχο την κατασκευή και προβολή μιας ειδυλλιακής εικόνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά την αρχαιότητα.

10. Τα Θεοφάνεια στο χωριό μας 2009

Εγινε και φέτος με μεγάλη επισημότητα και πλήθος κόσμου στην κεντρική πλατεία του χωριού με σύμαχο το κλό καιρό και αρκετό νερό στις πηγές για την κατάδυση του Σταυρού.Φέτος στα παγωμένα νερά δεν δίστασαν να βουτήξαν και πιάσουν το Σταυρό οι μαθητές του σχολείου μας Λάκκας Σωτήριος, Λάκκας Βασίλειος και Λίοντος Χρήστος(φωτ) που πέρα απο τη χάρη του Σταυρού θα αμειφθούν και με Αριστα 10 στο μάθημα της Γυμναστικής

Μεγάλη εορτή του Χριστιανισμού, σε ανάμνηση της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (ή Βαπτιστή). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία εορτή του Δωδεκαημέρου, που ξεκινά με τα Χριστούγεννα. Λέγεται, επίσης, Επιφάνεια και Φώτα.Το όνομα της εορτής προκύπτει από τη φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, που σύμφωνα με τις Γραφές συνέβη κατά τη Βάπτιση του Ιησού. Στις Δυτικές Εκκλησίες, τα Θεοφάνια είναι περισσότερο συνδεδεμένα με την προσέλευση και την προσκύνηση των Τριών Μάγων στη Φάτνη της Γέννησης του Ιησού.

Ιστορικό

Όταν ο Ιησούς έγινε 30 ετών βαπτίστηκε στον Ιορδάνη Ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, που ήταν έξι μήνες μεγαλύτερός του και ασκήτευε στην έρημο, κηρύσσοντας το βάπτισμα της μετανοίας. Τη στιγμή της Βάπτισης, κατέβηκε από τον ουρανό το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς στον Ιησού και ταυτόχρονα ακούσθηκε φωνή εξ ουρανού που έλεγε: «Ούτος εστί ο Υιός του Θεού ο αγαπητός, δια του οποίου ευδόκησε ο Θεός να σώσει τους αμαρτωλούς». Το γεγονός αυτό έχουν καταγράψει οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές, ο Μάρκος, ο Ματθαίος και ο Λουκάς. Αυτή δε είναι η πρώτη και μοναδική εμφάνιση στη Γη της Αγίας Τριάδας, σύμφωνα με τις Γραφές.

Το πότε καθιερώθηκε να εορτάζονται τα Θεοφάνεια δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει ότι κάποιοι αιρετικοί Γνωστικοί γιόρταζαν από τις αρχές του δεύτερου αιώνα τη Βάπτιση του Ιησού, κατ' άλλους μεν στις 6 Ιανουαρίου, κατ' άλλους στις 10 Ιανουαρίου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρη στην Αντιόχεια τη Μεγάλη και ότι από εκεί την παρέλαβαν οι Γνωστικοί. Κατά τον τέταρτο αιώνα, η εορτή των Θεοφανίων γιορτάζεται πλέον με λαμπρότητα σε όλη την Εκκλησία ως εορτή του φωτισμού της ανθρωπότητας δια του Αγίου Βαπτίσματος, απ' όπου και το όνομα «Τα Φώτα», εορτή «των Φώτων».

Ο εκκλησιαστικός ύμνος που κυριαρχεί την ημέρα και βρίσκεται στα χείλη κάθε πιστού είναι το Απολυτίκιο των Θεοφανίων:

«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε
η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις
του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι
αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα
και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς
εβεβαίου του λόγου το ασφαλές
Ο επιφανής Χριστέ ο Θεός
Και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι»

Έθιμα

§ Κάλαντα των Φώτων. Ψάλλονται από τα παιδιά την παραμονή της εορτή σε πολλές παραλλαγές. Οι περισσότερες αρχίζουν με τους στίχους:
«Σήμερα είν' τα Φώτα και ο φωτισμός / και χαρά μεγάλη και αγιασμός….»

§ Αγιασμός των οικιών από τους ιερείς. Στην Ελλάδα ο αγιασμός γίνεται για πρώτη φορά την παραμονή των Θεοφανίων και λέγεται «Μικρός Αγιασμός» ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Με την Πρωτάγιαση, ο ιερέας γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών για να φύγει μακριά κάθε κακό. Παλαιότερα, οι λαϊκές δοξασίες συνέδεαν τον φωτισμό των σπιτιών με την εξαφάνιση των καλικάντζαρων, τους οποίους φαντάζονταν να φεύγουν περίτρομοι με την έλευση του ιερέα, κραυγάζοντας: «Φύγετε να φύγουμε κι έφτασε ο τρουλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του!»

Η εορτή των Θεοφανίων περικλείει άλλωστε και πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων ελληνικών εθίμων. Ο Αγιασμός στη χώρα μας έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει τις ρίζες της στην αρχαία λατρεία.

Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη, δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες. Οι κάτοικοι πολλών περιοχών μετά τη κατάδυση τρέχουν στις παραλίες ή στις όχθες ποταμών και λιμνών για να πλύνουν τα αγροτικά τους εργαλεία, ακόμη και εικονίσματα. Κατά τη λαϊκή δοξασία, ακόμη και τα εικονίσματα με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αρχική δύναμη και αξία τους, που την αποκτούν όμως εκ νέου από το αγιασμένο νερό. Αυτή ακριβώς η διαδικασία δεν αποτελεί παρά επιβίωση της αρχαίας αθηναϊκής γιορτής των «Πλυντηρίων».

Ενημερωτικό Σημείωμα 1

Πού αποσκοπεί το σύνθημα για ελεύθερη πρόσβαση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα;

Το σύνθημα για ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια φαντάζει πολύ προοδευτικό και σύγχρονο. Ωστόσο, είναι πολύ επικίνδυνο και απατηλό, κρύβει οδυνηρές καταστάσεις και ακόμα περισσότερους ταξικούς φραγμούς.

Σήμερα είναι πάρα πολλοί οι μαθητές που δεν ολοκληρώνουν το δωδεκάχρονο σχολείο και πολλοί εκείνοι που δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική εκπαίδευση. Πώς μπορεί κανείς να μιλάει για ελεύθερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση; Ελεύθερη πρόσβαση για ποιους; Για τους κάθε χρόνο και λιγότερους μαθητές που καταφέρνουν να τελειώσουν το σχολείο;

Το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της παραγωγής δεν επιβάλλει όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν ανώτατη παιδεία. Αντίθετα καθιστά αναγκαίο και δυνατό όσο ποτέ να αποκτούν όλοι οι εργαζόμενοι - ανεξάρτητα από το επάγγελμα που κάνουν - ολόπλευρη γενική μόρφωση μέσα από ένα ενιαίο για όλους δωδεκάχρονο σχολείο. Το ζητούμενο λοιπόν είναι αν όλοι οι εργαζόμενοι θα διαθέτουν το αναγκαίο στην εποχή μας υπόβαθρο γενικής μόρφωσης από το σχολείο και όχι αν θα μπουν όλοι στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Επιπλέον, για όλα εκείνα τα επαγγέλματα για τα οποία δεν απαιτείται επιστημονική μόρφωση, οφείλουν να υπάρχουν επαγγελματικές σχολές. Πρέπει, δηλαδή, να υπάρχει ένα πλέγμα «μεταλυκειακών» δημόσιων και δωρεάν επαγγελματικών σχολών, ώστε ο νέος να μπορεί να σπουδάζει το επάγγελμα που επιλέγει να ακολουθήσει και να μην εξαναγκάζεται σε ψευτοκαταρτίσεις επί πληρωμή, τύπου ΙΕΚ και κολεγίων της πλατείας Κάνιγγος.

Από τη στιγμή που απουσιάζουν όλα αυτά - βασική μόρφωση για όλους από το σχολείο και επαγγελματικές σχολές - το σύνθημα για ελεύθερη πρόσβαση αποσκοπεί να μετατρέψει τα δημόσια πανεπιστήμια σε ένα συνονθύλευμα ιδρυμάτων πολλών κατηγοριών, με τα περισσότερα ιδρύματα να παρέχουν υποβαθμισμένη κατάρτιση. Συνέπεια αυτής της κατάστασης θα είναι πολύ λίγοι νέοι να φοιτούν τελικά σε πραγματικά πανεπιστήμια και να αποκτούν αληθινή επιστημονική μόρφωση. Έτσι κι αλλιώς, το επίπεδο των σπουδών εξαρτάται από τις κατευθύνσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, τις οποίες συνυπογράφει και υλοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ (όπως και οι προηγούμενες του ΠΑΣΟΚ) με γοργούς ρυθμούς: Σπουδές ευέλικτες, ιδιωτικοποιημένα πανεπιστήμια, περιορισμός της φοιτητικής μέριμνας, επιχειρήσεις στα Πανεπιστήμια, καταρτίσεις και επανακαταρτίσεις αντί ολόπλευρης μόρφωσης για την πλειοψηφία των νέων.

Με την ελεύθερη πρόσβαση το «ξεκαθάρισμα» μεταφέρεται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στοχεύει στη μετατροπή του Πανεπιστημίου και των ΤΕΙ σε κέντρα διαλογής των νέων. Δηλαδή, ας μπουν όλοι στα Πανεπιστήμια και τα Πανεπιστήμια μετά θα καθορίσουν ποιοι μπορούν να συνεχίσουν, σε ποιον τομέα, ποιοι παίρνουν πτυχίο κλπ. Οι ταξικοί διαχωρισμοί δηλαδή μεταφέρονται στο ίδιο το ίδρυμα: Προαπαιτούμενα, πολλαπλές εξετάσεις, διαγραφές λόγω ξεπεράσματος των ετών φοίτησης, μεταφορά μαθημάτων από το πρόγραμμα σπουδών στον μεταπτυχιακό κύκλο... Ετσι ώστε η μεγάλη μάζα των νέων να μην παίρνει ολοκληρωμένη και υψηλού επιπέδου επιστημονική μόρφωση.

Η πρόταση για ελεύθερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση συνδέεται με τη λογική ότι η εκπαίδευση είναι ατομική υποχρέωση, ωφελεί μόνο το άτομο που τη λαμβάνει. Οτι, δηλαδή, η εκπαίδευση δεν είναι κοινωνική υπόθεση, για την οποία πρέπει μέσα από κοινωνικό κεντρικό σχεδιασμό να φροντίζει το κράτος (όπως για παράδειγμα να σχεδιάζει ότι σε τόσα χρόνια η κοινωνία χρειάζεται τόσους μηχανικούς, τόσους γιατρούς, τόσους εκπαιδευτικούς...). Εντάσσεται στη λογική που παραδίδει τη ρύθμιση του πόσοι και ποιοι θα σπουδάσουν στην αγορά με κριτήριο: όποιος έχει χρήματα σπουδάζει. Εντάσσεται στη λογική που λέει ότι το σχολείο και το Πανεπιστήμιο θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κεφαλαίου για «κατασκευή» από νωρίς του φτηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση, μεταθέτει την ευθύνη για τα κριτήρια και τον τρόπο εισαγωγής στα ίδια τα πανεπιστήμια. Οπως σημειώνεται, όλοι οι μαθητές που τελειώνουν το Λύκειο θα παίρνουν ένα «Εθνικό Απολυτήριο» και από εκεί και πέρα το κάθε Ιδρυμα θα θέτει τους όρους εισαγωγής. οι οποίοι μπορεί να είναι διαφορετικοί από Ιδρυμα σε Ιδρυμα». Διαμορφώνονται έτσι πολλές ταχύτητες πανεπιστημίων και, αντίστοιχα, πολλές ταχύτητες πτυχίων και πτυχιούχων, με την πλειοψηφία των πτυχίων να μετατρέπονται σε πιστοποιητικά δεξιοτήτων για το αυριανό φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό.

Μήπως όμως έτσι γίνεται πιο δίκαιο το σύστημα εισαγωγής; Μπορεί το κάθε Ιδρυμα να διενεργεί εξετάσεις εισαγωγής που να είναι αδιάβλητες; Και με ποια κριτήρια το κάθε πανεπιστήμιο θα ορίσει πόσους και ποιους εισακτέους θέλει; Αλλωστε, το κάθε ίδρυμα δεν μπορεί να έχει εικόνα συνολικά της κοινωνίας παρά μόνο του «οίκου» του. Δηλαδή, ανάλογα με τη χρηματοδότηση που λαμβάνει από το κράτος, ανάλογα με τις χρηματοδοτήσεις από τους επιχειρηματίες και ανάλογα με τα έσοδα που θα αποκομίσει από τους φοιτητές του, το κάθε πανεπιστήμιο κρίνει πόσους εισακτέους μπορεί να «σηκώσει». Μήπως δε θα αποτελέσει κριτήριο το κατά πόσον οι περισσότεροι ή οι λιγότεροι εισακτέοι ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα του ιδρύματος; Αλλωστε, και μόνο το γεγονός ότι το κάθε ίδρυμα θα θέτει τα δικά του κριτήρια, ανοίγει το δρόμο για τη διαμόρφωση «προφίλ» σε κάθε πανεπιστήμιο: Τα πανεπιστήμια - ελίτ θέτουν αυστηρά κριτήρια, ενώ τα πανεπιστήμια χαμηλότερου επιπέδου είναι πιο «ελαστικά» στα κριτήριά τους κ.ο.κ....

Ακόμα, το ΠΑΣΟΚ προτείνει εισαγωγή «στη Σχολή ή στο Πανεπιστήμιο, όχι στο Τμήμα, δίνοντάς του έτσι μεγαλύτερο εύρος επιλογών». Στο όνομα των «επιλογών» κατακερματίζονται πτυχία και επιστημονικά αντικείμενα, ενώ δημιουργούνται πτυχιούχοι πολλών ταχυτήτων, που θα έχουν διδαχτεί «ένα μάτσο» δεξιότητες και γενικόλογου χαρακτήρα γνώσεις, για να αποκτήσουν στη συνέχεια και κάποιες γνώσεις από ένα αντικείμενο. Με τον τρόπο αυτό καταργούνται οι ενιαίες σπουδές και η έννοια του πτυχίου σε επιστημονικό αντικείμενο, τα ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα, με άμεσες συνέπειες στα εργασιακά δικαιώματα: Εφόσον δεν υπάρχουν ενιαία δικαιώματα, για ποιο λόγο να υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις

Από την πλευρά του, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να χαϊδέψει τα αυτιά της νεολαίας ρίχνοντας το πιασάρικο αλλά κάλπικο σύνθημα για «ελεύθερη πρόσβαση» στην ανώτατη εκπαίδευση.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζει ότι όλοι οι απόφοιτοι Λυκείου θα εισάγονται στο πανεπιστήμιο ή το ΤΕΙ, όχι όμως σε πρόγραμμα σπουδών αλλά σε ένα γενικόλογο πρώτο έτος, το οποίο θα είναι μια «συρραφή» μαθημάτων από διάφορα αντικείμενα, τμήματα ή και σχολές. Δηλαδή, ο νέος εισάγεται σε ένα πρώτο έτος - σούπα από το οποίο τελικά δεν αποκομίζει γνώσεις σε ένα επιστημονικό αντικείμενο αλλά «τσαλαβουτάει» σε μαθήματα διαφόρων αντικειμένων...

Μάλιστα, ο ΣΥΝ υποστηρίζει ότι «η αναμόρφωση του πρώτου έτους δε θα επηρεάσει ούτε στο ελάχιστο προσθετικά τη διάρκεια για την απόκτηση πτυχίου ΑΕΙ ή ΤΕΙ». Δηλαδή, από τα τετραετή πτυχία απλά αφαιρείται ένα έτος σπουδών από το πρόγραμμα σπουδών το οποίο γίνεται ένα πρώτο έτος - σούπα. Να πώς τα πτυχία των δημόσιων πανεπιστημίων γίνονται επί της ουσίας τρίχρονα υποβαθμισμένα μπάτσελορ διατηρώντας τον ψευδεπίγραφο τίτλο των τετραετών πτυχίων!

Στο προκείμενο, στην υποτιθέμενη δηλαδή ελεύθερη πρόσβαση, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι «στο τέλος του πρώτου έτους θα γίνεται η κατάταξη του φοιτητή στη συγκεκριμένη σχολή ή τμήμα με βάση την επιλογή του (...) και την απόδοσή του στα μαθήματα του πρώτου έτους». Η μόνη διαφορά δηλαδή της πρότασης του ΣΥΝ, είναι ότι, όπως προτείνει και το ΠΑΣΟΚ, το ταξικό φίλτρο πλέον μετακινείται στο εσωτερικό των πανεπιστημίων. Εκεί, μετά το πρώτο έτος, θα γίνεται και το ξεσκαρτάρισμα για το ποιοι νέοι θα εισαχθούν πραγματικά στο πανεπιστήμιο, ποιοι δηλαδή θα παρακολουθήσουν ένα πρόγραμμα σπουδών. Και φυσικά, όταν το ταξικό φίλτρο παραμένει, κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι καταργείται και η παραπαιδεία. Απλά, αντί για τα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει τα... πανεπιστημιακά φροντιστήρια!

Η πρόταση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας είναι η αποσύνδεση του Λυκείου από την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση και η καθιέρωση μεταλυκειακού έτους προετοιμασίας για τις εξετάσεις για τα πανεπιστήμια. Η επιχειρηματολογία πατάει σε πραγματικά προβλήματα, ότι δηλαδή το Λύκειο έχει μετατραπεί σε προθάλαμο για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο ενώ ταυτόχρονα έχουν γιγαντωθεί η παραπαιδεία και τα φροντιστήρια, τα οποία κάνουν αφαίμαξη από την τσέπη της λαϊκής οικογένειας αρκετές χιλιάδες ευρώ κάθε χρόνο.

Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση, απομονωμένη από οποιαδήποτε ριζική αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα, δεν μπορεί να συμβάλλει για ουσιαστική αναβάθμιση του Λυκείου ούτε βέβαια του πανεπιστημίου. Αλλωστε, η υποβάθμιση του σχολείου συνολικά έχει να κάνει με τον προσανατολισμό της εκπαίδευσης, που στον καπιταλισμό είναι ταγμένη στους στόχους του κεφαλαίου και όχι στην ικανοποίηση των αναγκών του λαού και της νεολαίας. Μήπως το γεγονός ότι τα φροντιστήρια γιγαντώνονται και η παραπαιδεία φουντώνει, πρόκειται να εξαλειφθεί αν οι εξετάσεις μετατεθούν εκτός Λυκείου; Το θέμα είναι ότι το όποιο σύστημα εισαγωγής στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι ένα σύστημα με ταξικό φίλτρο, στο οποίο η επιτυχία ή η αποτυχία στις εξετάσεις εξαρτάται βασικά από το «καλό» ή «κακό» σχολείο, από το «καλό» ή «κακό» φροντιστήριο, σε τελική ανάλυση από το «ό,τι πληρώνεις παίρνεις».

Ο τρόπος εισαγωγής δεν μπορεί να αναβαθμίσει τις σπουδές και τα πτυχία. Εκείνο που είναι απαραίτητο είναι η κατάργηση όλων των αντιδραστικών νόμων των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και η ριζική αναμόρφωση μιας Ενιαίας Ανώτατης Εκπαίδευσης, δημόσιας και δωρεάν, που να παρέχει ολόπλευρη μόρφωση σε επιστημονικό αντικείμενο και το πτυχίο να αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για δουλειά.

Για να μπουν, λοιπόν, στο προσκήνιο οι πραγματικές ανάγκες του λαού και της νεολαίας, για το σχολείο που να μορφώνει, για πτυχία με αξία, για δουλειά με δικαιώματα, πρέπει να μη σκοντάψει στην «τρικλοποδιά» του διαλόγου για το Εξεταστικό. Να φέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευση, που προϋποθέτουν ριζικές αλλαγές στο πεδίο της οικονομίας και της κοινωνίας.

ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΜΑΗΣ 1968 : Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ –ΈΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Το 1968 ήταν μια χρονιά που σημαδεύτηκε από το ξέσπασμα σε διεθνές επίπεδο δεκάδων εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Αυτή η επαναστατική χρονιά ήταν προϊόν της δυσαρέσκειας της εργατικής τάξης και της νεολαίας ενάντια στα αδιέξοδα του συστήματος στον καπιταλιστικό κόσμο και ενάντια στην αντιδημοκρατική διακυβέρνηση στις χώρες που ακολουθούσαν το μοντέλο της σταλινικής ΕΣΣΔ. Η επαναστατική πυρκαγιά του 1968 είχε ως σημαντικότερες εστίες το Μεξικό, την Ιαπωνία, την Γερμανία, την Τσεχοσλοβακία, την Κίνα, κορυφώθηκε όμως, εκείνο τον ιστορικό Μάη στην Γαλλία.

Το κίνημα των εργαζόμενων και της νεολαίας της Γαλλίας τον Μάη του 1968 ταρακούνησε συθέμελα την καρδιά της Ευρώπης. Αφορμή για την εξέγερση της νεολαίας που αποτέλεσε τον προάγγελο για την κατοπινή έκρηξη του εργατικού κινήματος, στάθηκε το σχέδιο αναμόρφωσης της ανώτατης εκπαίδευσης που περιόριζε τον αριθμό των εισακτέων στα Πανεπιστήμια και προκάλεσε την αντίδραση των φοιτητών αρχικά στο πανεπιστήμιο της Ναντέρ.

Στις 3 Μαΐου μια ειρηνική φοιτητική διαδήλωση χτυπήθηκε από τις ειδικές δυνάμεις καταστολής της αστυνομίας, τα διαβόητα «CRS». Στις 5 Μαΐου οι φοιτητές που είχαν συλληφθεί σε προηγούμενες κινητοποιήσεις φυλακίστηκαν. Όμως το κίνημα αντί να καταλαγιάσει φούντωσε.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ηγεσία του Κομουνιστικού Κόμματος, του μεγαλύτερου εργατικού κόμματος της Γαλλίας, κατήγγειλε (!!) τη δράση των φοιτητών χαρακτηρίζοντάς τους «παρασυρμένους από αναρχικά και τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα και πράκτορες της CIA».

Στις επόμενες ημέρες οι νέοι εργαζόμενοι άρχισαν όλο και περισσότερο να συμπαρίστανται στους φοιτητές. Την νύχτα της 10^ης Μαΐου η οποία πέρασε στην Ιστορία ως «Νύχτα των Οδοφραγμάτων», οι διαδηλωτές αντιμετωπίστηκαν από την αστυνομία ανελέητα, με δακρυγόνα και πρωτοφανή αγριότητα.

Η αυξανόμενη πίεση από τη βάση του εργατικού κινήματος και η αηδία που αναπτύχθηκε σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας από τις δραστηριότητες της αστυνομίας, ανάγκασαν την ηγεσία του Κ.Κ και των συνδικάτων να καλέσουν γενική απεργία για τις 13 Μάιου. Από εκεί και ύστερα η απεργιακή θύελλα πήρε τεράστιες διαστάσεις.

Στις 18 Μαΐου οι απεργίες και οι καταλήψεις απλώθηκαν στα εργοστάσια της «Ρενώ», στα Ναυπηγεία, στα νοσοκομεία και τις δημόσιες επιχειρήσεις. Στις 21 Μαΐου στο απεργιακό κίνημα συμμετείχαν πλέον 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι!

Παντού εμφανίστηκαν εκλεγμένες επιτροπές συντονισμού, περιφρούρησης και δράσης : στα Πανεπιστήμια, στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα καταστήματα, στις γειτονιές. Στις σχολές οι φοιτητές έκαναν κοινές συνελεύσεις με τους εργάτες και συζητούσαν τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θα αντικαθιστούσε τον καπιταλισμό! Το κίνημα είχε πλέον ξεφύγει από την απλή διεκδίκηση αιτημάτων και το ερώτημα που τέθηκε καθαρά ήταν «ποιος διοικεί την κοινωνία;».

Στις 29 Μάιου ο πρόεδρος Ντε Γκώλ εγκατέλειψε το Παρίσι, ενώ την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι διαδήλωναν με αίτημα την εκλογή μιας «λαϊκής κυβέρνησης». Όμως σ’ αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή, οι ηγέτες του Κ.Κ αντί να πάρουν την εξουσία ανταποκρινόμενοι στα αιτήματα των μαζών, αρνήθηκαν αυτό το καθήκον, υποστηρίζοντας ότι η κατάσταση δεν ήταν ώριμη για μια σοσιαλιστική αλλαγή και ότι η κινητοποίηση των μαζών θα έπρεπε να οδηγήσει μόνο σε κάποια εφικτά αποτελέσματα, όπως αυξήσεις στους μισθούς… Έτσι επέβαλαν στους εργάτες να γυρίσουν στις δουλειές τους δεχόμενοι τις μεγάλες αυξήσεις που παραχωρούσαν οι πανικόβλητοι εργοδότες.

Αυτή η προδοτική στάση έκανε τον Ντε Γκώλ να γυρίσει πίσω στο Παρίσι και να εμφανισθεί ως υπερασπιστής «της τάξης και της σταθερότητας απέναντι στο χάος που δημιούργησαν οι διαδηλώσεις και οι απεργίες», συσπειρώνοντας τα μικροαστικά στρώματα που κουράστηκαν από την αναποφασιστικότητα των ηγετών του εργατικού κινήματος. Έτσι στις εκλογές του Ιουνίου ο μέχρι πρότινος ξοφλημένος πρόεδρος, εκμεταλλευόμενος την σύγχυση και την απογοήτευση των μαζών, αύξησε τις ψήφους του κόμματός του κατά 1 εκατομμύριο περίπου, κάνοντας περίπατο…. Ακολούθησαν κύματα συλλήψεων και διώξεων ενάντια σε χιλιάδες αγωνιστές που έμειναν ανυπεράσπιστοι.

Ο Μάης του ‘68 ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει με το επαναστατικό του πνεύμα ολόκληρες γενιές νεολαίων και εργαζομένων. Αν είχε νικήσει θα μπορούσε αναμφίβολα να έχει αλλάξει ολόκληρη τη ροή της Ιστορίας, δίνοντας τεράστια ώθηση στην υπόθεση της νίκης του σοσιαλισμού πανευρωπαϊκά και παγκόσμια, πολύ μεγαλύτερη μάλιστα από εκείνη της Οχτωβριανής επανάστασης του 1917. Για άλλη μια φορά όμως, ο ηρωισμός των εργατών και της νεολαίας πήγε χαμένος εξαιτίας της ανικανότητας της ηγεσίας τους. Έτσι αποδείχθηκε ξανά, ότι για την νίκη μιας επανάστασης εκτός από την αυθόρμητη και ηρωική δράση των ίδιων των καταπιεσμένων μαζών, απαιτείται απαραίτητα ένα ξεκάθαρο επαναστατικό πρόγραμμα και μια αποφασισμένη ηγεσία με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη, ικανή και αποφασισμένη να παλέψει για την εφαρμογή του μέχρι το τέλος.

                                 Αναρτήθηκε την 10-7-2011

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ....

Πολύ διδακτικό παραμύθι. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι απλώς τυχαία !!!

               Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε 'Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;' Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ', είπε η αγελάδα, 'τέλειωσε το ωράριο μου'. 'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα έχω ημιαργία'. 'Όχι εγώ', είπε το γουρούνι, 'έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας'. 'Όχι εγώ', είπε η χήνα, 'ψάχνω για δουλειά'.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο. 'Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;' Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα κάνω στάση εργασίας.' 'Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου', είπε το γουρούνι. 'Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου', είπε η αγελάδα. 'Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας', είπε η χήνα.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. 'Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;' ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα', είπε η αγελάδα. 'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης', είπε η πάπια. 'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι. 'Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός', είπε η χήνα.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα θέλανε - για την ακρίβεια απαιτούσανε -, μερίδιο απ' το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, 'Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου'.

'Αίσχος - Κερδοσκοπία!', φώναξε η αγελάδα. 'Καπιταλιστική βδέλλα!', ούρλιαξε η πάπια. 'Απαιτώ ίσα δικαιώματα!', διαμαρτυρήθηκε η χήνα. Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω. Και γράψανε σε πλακάτ 'Αδικία', 'Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί', 'Να κρατικοποιηθεί το ψωμί', 'Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο', 'Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού' και κάνανε πορεία γύρω - γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

Τότε ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. 'Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου'.

'Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. 'Ολομόναχη μου, τα έκανα όλα.'

'Ακριβώς', είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. 'Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες, να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;'

Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά -με το ένα τέταρτο της φρατζόλας-, και τα υπόλοιπα ζώα -με τις ολόκληρες φρατζόλες- ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα και πήγαινε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.